Tag Archives: screenplay

#blogoscars 2013 – Screenplay

15 Feb

seven psychopaths sam rockwell

1. Seven Psychopaths – Martin MacDonagh

Berberian-Sound-Studio-33261_13

2. Berberian Sound Studio – Peter Strickland

 

Mordecai

3. The Cabin in the Woods – Joss Whedon, Drew Goddard

 

Like Someone in Love
4. Like Someone in Love – Abbas Kiarostami

 

Ang Babae sa Septic Tank
5. The Woman in the Septic Tank – Chris Martinez

 

kinopoisk.ru
6. Living – Vasili Sigarev

 

1682245-slide-slide-14-wes-anderson-and-roman-coppolas-illustrated-moonrise-kingdom-script
7. Moonrise Kingdom – Wes Anderson, Roman Coppola

 

rhino season
8. Rhino Season – Bahman Ghobadi

 

eHRycTVoMTI=_o_in-another-country---bande-annonce-vo
9. In Another Country – Hong Sang-Soo

 

film5
10. Safety Not Guaranteed – Derek Connolly

Advertisements

Little life secrets (from the movies) pt.3

19 Feb

1. Perfect Sense
2. Revenge: A Love Story
3. The Day He Arrives
4. Chicken with Plums
5. A Separation
6. Alps
7. The Skin I Live In
8. Take Shelter
9. Finisterrae
10. Beginners

Sidpa bardo

21 Mar

10. Fumihiko Shimo (志茂 文彦) – The Disappearance of Haruhi Suzumiya (涼宮ハルヒの消失 – Suzumiya Haruhi no Shōshitsu)
9. Aaron Sorkin – The Social Network
8. David Seidler – The King’s Speech
7. Mark Heyman & Andres Heinz – Black Swan
6. Robert Hams & Roman Polanski – The Ghost Writer
5. Debra Granik & Anne Rosellini – Winter’s Bone
4. Michael Bacall & Edgar Wright – Scott Pilgrim vs. The World
3. Bert V. Royal – Easy A
2. Alex Garland – Never Let Me Go
1. Tetsuya Nakashima (中島哲也) – Confessions (告白 Kokuhaku)

Η ιδέα ήτανε τόσο έξυπνη, ή έτσι πίστευε. Γιατί ο ματαιόδοξος, πίστευε πάντα στον εαυτό του και σ’ ό,τι κατέβαζε το -λαμπρό- για εκείνον μυαλό. Ιδέα μοναδική μα και πρωτότυπη, θα μπορούσε να τον αποκαλέσει κανείς δαιμόνιο και ευφυή, ακόμη και πεφωτισμένο. Ένοιωθε απίστευτη περηφάνεια.

Και σκέφτηκε να επιλέξει το όνομα με το οποίο ξεκίνησε να ζει σ’ αυτό τον κόσμο και να το δώσει στην καινούρια του ενσάρκωση. “Τι έξυπνη που ήτανε η ιδέα του, τι όμορφο μυαλό έκρυβε μέσα στο κεφάλι του!” έλεγε και ξανάλεγε μονολογώντας, σε τρίτο πρόσωπο πάντα γιατί ο θαυμασμός ξεκινούσε από τον ίδιο. Και κάποιες φορές εκεί και σταματούσε. Δε χρειαζότανε να γίνει κάτι αυτός ο άνθρωπος. Απλά να σιγουρέψει πως θα ήταν άνθρωπος, αρτιμελής και υγιής. Τόσοι θα πέφταν στην ανάγκη του. Και έτσι άρχισε να δίνει. Για πρώτη του φορά, έδινε αβίαστα, μπορεί κι αλόγιστα χωρίς να σκέφτεται. Κι έδωσε το χέρι του να βοηθήσει, μα και τα μάτια του για να μπορούν να δουν οι άλλοι, το πρόσωπό του να καλύπτει την ασχήμια τους και την καρδιά του κι ας μη χτυπούσε για κανέναν. Πάντοτε τελευταίο έδινε τον εγκέφαλο, το πιο πολύτιμο που νόμιζε πως είχε και το πνεύμα του μετά δε χρειαζόταν.

Και κάθε νέο κορμί που αχρήστευε είχε το όνομά του, εκείνο με το οποίο χαιρέτησε τον κόσμο και κόντευε πια και ο ίδιος να ξεχάσει. Με κάθε κομμάτι του που χάριζε, ένοιωθε δυνατότερος αντί μακελευμένος, τόσο που με τον καιρό κατέληξε να κατοικεί σε τόσους, που όλοι πρόσθεταν το όνομα εκείνο στις δικές τους προσευχές και στο οποίο κανονικά θα όφειλαν αιώνια ευγνωμοσύνη. Μα πάλι δεν του ήταν αρκετό, γιατί ο “αιώνας” δεν ήτανε για όλους ίδιος και ξάφνου σταματούσαν να τον εξυμνούν και τελικά κομμάτι του η Ιστορία δε συγκράτησε, μα τον απέβαλε και γύρισε και πάλι στην αρχή.