Tag Archives: psycho

Ονείρωξη

23 Jan

Έχω την εντύπωση πως όσο η ώρα της κρίσης πλησιάζει, το μυαλό μου αγγίζει τα όρια της μαλάκυνσης (3 ποστ στη σειρά και έχω ήδη 3 παράγωγα της ίδιας λέξης – απόδειξη). Είναι αλήθεια πως αν ξεκινήσεις να ψωνίζεις μετά δε σταματάς; Γι’ αυτό έχω μείνει ταπί; Πάντως ψύχραιμος δεν είμαι085.

Η εξεταστική αυτή είναι καθοριστική για κάθε μελλοντικό σχέδιο. Κανονικά πρέπει να είναι η τελευταία. Και γω κάθομαι εδώ και γράφω, ενώ όλοι διαβάζουν, δουλεύουν, κάνουν κάτι εποικοδομητικό. 037 Μετά βγάζω το καπέλο στην ξενιτεμένη φίλη μου Ε., νηπιαγωγό πλέον στην “εξωτική Λάρδο” (θα ‘χει και φοίνικες εκεί είναι στη Ρόδο, όπου και να γυρίσεις το κεφάλι τίγκα στο φοινικόδεντρο). Και αναρωτιέμαι είναι κοκοφοίνικες; Από κοκό πάντως εδώ τίποτα. Δε σπείρανε για να θερίσουνε. Σε τέτοιο απομακρυσμένο (στα μάτια μου) μέρος πώς καταφέρνει και περνάει το χρόνο της; Να έρθω να διαβάσω εκεί; Γιατί η μαγευτική μου καρέκλα με κρατάει δέσμιο μέχρι να φύγει και ο τελευταίος από το MSN (γύρω στις 4) και γω ξυπνάω σα ζόμπι στις 9 κουτουλώντας τριγύρω. Η Β. σιγά μη με περιμένει να τελειώσω, θα βρει άλλο συγκάτοικο, αλλά και πάλι δε θέλω να το κλείσω το γαμωPC!

Χθες πριν το κλείσω μελετούσα ένα χαμένο γκομενάκι (και δε σκεφτόμουνα λεφτά;) και να σου τα, τρία χαμένα στη σειρά, στρατιωτάκια σηκωθείτε, τρίτο κάνε κάμψεις. Τα παράθυρα να αναβοσβήνουν με μανία και γω να προσπαθώ από τη μια να αποφύγω την επιληψία και από την άλλη να απαντήσω όσο πιο γρήγορα μπορούσα στο καθένα, μιλώντας παράλληλα στο τηλέφωνο για αμφίπακτες δοκούς και κινητές πακτώσεις. Το ένα ήταν το πιο ενδιαφέρον οπότε και αφοσοιώθηκα.

Παρακολουθήσαμε και Υπέροχα Πλάσματα μαζί, μιλούσαμε χωρίς κενά (κάτι σπάνιο) και κάτι μου λέει πως παίζει να ‘ναι κανα φρικτό τερατόμορφο πλάσμα το ίδιο, μιας και φωτό δεν είχε (εκτός από μία με “φούμο” στα μάτια – προϊόν MS Paint) γιατί εγώ έχω και την αυτογκαντεμίαση. Βέβαια καθόλου δε με πτόησε, γιατί όταν είσαι στα πρόθυρα βουτιάς Ζαχόπουλου οι μουρλοεικόνες διαδέχονται η μία την άλλη, αντιθέτως έπλασα και όλο το λαβ στόρι ως το Σεπτέμβρη που γονυπετής θα με παρακαλάει να μη φύγω, μέχρι που όταν χώθηκα επιτέλους στο κρεβάτι γύρισα στο πλάι και μ’ αγκάλιαζα με το αριστερό μου χέρι, ύστερα έκανα πως ξυπνούσα και γυρνούσα απ’ την άλλη, τάχα μου να κοιταχτούμε. Εγώ και το αριστερό μου χέρι. Και όχι Neverlandean! Είμαι δεξιόχειρας! (Και άλλωστε τα TENGA που παρήγγειλα ακόμη δεν έφτασαν στην πόρτα μου).

Πάω να τελειώσω την εργασία με την οποία ασχολούμαι από πρωινό Μενεγάκης κι έπειτα. Η Άσση τουλάχιστον δικαιολογεί τη σπαρίλα μου (λέξη που έμαθα από τη Ζ. πριν καμιά βδομάδα) γιατί είναι λέει ανάδρομος ο Άρης (ο πλανήτης της δράσης) στους Διδύμους τι περιμένεις! Φεύγει όμως ο Ποσειδώνας από πάνω μας στα τσακίδια! Μόνο μια απορία: Για ποιο λόγο πρέπει να μας νοιάζει ποιος έδωσε ένα πορνοDVD σε μια εφημερίδα και στην κυβέρνηση και έχουνε μπλέξει όλοι τα μπούτια τους (μέχρι κι ο Χιος που όχι μπούτι ούτε νύχι δε θα έμπλεκα μαζί του που τα τρωω κι όλας); Ειδικά όταν ο πρωταγωνιστής μοιάζει με θαλάσσιο ελέφαντα! Περαστικά του πάντως, μπας και δούμε κανά φως στο τούνελ. Και σε μένα περαστικά (όλα τα μαθήματα!) 096.

Μια τρελή, τρελή οικογένεια…

7 Jan

Τα Χριστούγεννα ήταν αφορμή να μαζευτεί το άγνωστο σόι του πατρός all together now, για να γιορτάσουμε εκτός απ’ αυτά και τρία απανωτά γενέθλια και έναν “επαναπατρισμό”. Αυτός ο τελευταίος, θείος εξ Αμερικής (κόβω και το κεφάλι μου πως είναι γκει, έχει κάνει και λευκό γάμο εκεί πέρα για να πάρει την υπηκοότητα – πουστιά!;) ρωτούσε διάφορα τη γιαγιά, και μένα το αυτί μου 10 έπιανε και άλλα τόσα σημείωναν τα κρινοδάχτυλά μου στο κινητό.

Μ’ είχε πιάσει και η όρεξη να μάθω πούθε κρατάει η σκούφια μου, γιατί το μόνο που ήξερα ήταν πως έχουμε σχέση με την Κέρκυρα. Συνειδητοποιώ μετά λύπης μου πως ενώ όλοι οι άντρες πάππου προς πάππου είχανε κάνει κάτι το σημαντικό στη ζωή τους, (ένας μάλιστα έχτισε ολόκληρο καμπαναριό κάπου στας Σέρρας που φέρει περίτρανα το μεγαλειώδες μας επώνυμο, ενώ άλλος είχε ξενοδοχείο κλασάτο όχι αστεία), οι γυναίκες ήταν άλλου παπά ευαγγέλιο. Αν προσθέσω στους χρείοντες ζουρλομανδύα και την πλευρά της μάνας μου, η λίστα γεμίζει πτέρυγα τρελοκομείου ανετότατα.

Στις λάιτ περιπτώσεις έχουμε 2 γιαγιάδες με Αλτσχάιμερ. Προχωρώντας στα πιο βαρειά, έχουμε την πρήχτρα-σχιζοφρενή-περήφανη για το γιο της-μάνα, με 2 κυρίες να συναγωνίζονται για τη δεύτερη θέση. Τη γλυκύτατη θεία-παραμυθού (που δεν έχει λεφτά αλλά λείπει τώρα κοντά μήνα στην Αγγλία – οδηγίες ψυχιάτρου/κομπογιαννίτισσας – για “να ηρεμήσει”) και μια Μ, ας την πούμε Μαρία που είναι και η κουτσή. Ετούτη, περίμενε να την παντρευτεί ο Αγά-Χαν, σε κανέναν άλλον δεν το δινε, το χε ταμένο φαίνεται, αυτός, ή στρατηγός. Μόνο. Ή ήταν κόρη στρατηγού και επέμενε στα μεγαλεία; Δε θυμάμαι – με γελούν κι οι σημειώσεις μου.

Στην κορυφή που μελλοντικά θα καταλάβω εγώ, στρογγυλοκάθεται η συγχωρεμένη Σ. Προ-προ-γιαγιά. Επάγγελμα: Καπελού! Το γένος Χατζηνικολάου, αλλά μάλλον όχι του γνωστού, κρίμα να μην έχω λίγη χλίδα στο αίμα γαμώτο. Κυκλοφορούσε με το ευρωπαικό “τινίκ” φόρεμά της από Βρυξέλλες και τρίζανε τα καλντερίμια του χωριού (ή να ‘τανε τα τριζόνια της εποχής στα δέντρα;). Και τι κατάλαβε η καημένη; Κατέληξε να ανεβαίνει στις σκεπές και να ντύνεται νυφούλα, αγκαλιάζοντας τον άντρα της, την καμινάδα!

Δεν είναι ν’ απορείς πώς βγήκα έτσι.

Προσοχή! Φρενοβλαβής!

9 Dec

Όταν έχω τα νεύρα μου, ή τις μαύρες μου, έχω δύο διεξόδους. Να χαθώ να χάνομαι και να κάθομαι να κοιτάω το κενό με εκλάμψεις “κλίνω στα γόνατα και παρακαλώ σε Παναγιά” σα να ‘μαι αυτιστικό, ή να γράψω. Όταν υπάρχουν ανηλειμμένες υποχρεώσεις, που δεν έχω ιδέα πότε αυτές θα ολοκληρωθούν με το κωλοβάρεμα που μ’ έχει πιάσει μήνες τώρα και έχω βγάλει πληγές, πώς να γράψεις;

Χθες όμως έφαγα μια φρίκη, μου τη σβούριξε να το παίξω ψυχασθενής στο δρόμο να με κοιτάζει ο κόσμος και να αναρωτιέται πώς τη γλίτωσα τη Σταυρούπολη, μου ‘ρθε να κάνω κάτι σπαστικά, καμιά σκηνή, μία λιποθυμία, ένα κάτι, μπας και ενδιαφερθεί κανείς, αλλά με βλέμμα κενό και στα τυφλά προχωρούσα μες τη μέση του δρόμου. Βεβαίως και πέρασε απ’ το μυαλό μου να πέσω πάνω στο ταξί που ερχόταν κατά πάνω μου με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αλλά το σταμάτησαν κάτι τσόλια και δεν πρόλαβε να με πατήσει. Απορώ πώς κατάφερε και να σταματήσει. Ήθελα να πατήσω και κλάματα με αναφιλητά, να με ρωτήξουν (sic) “Τι έχεις μωρή κοντούλα λεμoniά;” και να τους απαντήσω “Μου μίλησαν άσχημα και δε με καταλαβαίνουν!“. Αλλά δεν είχα φτάσει σε τέτοιο επίπεδο. Στη σκέψη έμεινα.

κατά τη δραπέτευσή μου… (φοράω περούκα)

Στις κρισάρες μου γίνομαι η μεγαλύτερη πουτάνα, attention whore υπερπολυτελείας, όπως η Μόνικα Μπελούτσι στο Shoot ’em up που είδα και μ’ άρεσε, αλλά χωρίς τόσο μεγάλα βυζιά και γάλα. Το κουλό είναι πως με πιάνουν εμένα τα διαόλια με το παραμικρό, λίγο να ‘χω φορτώσει από πριν, θέλει ένα κλικ να φτάσει το θερμόμετρο στα ύψη και να ωρύομαι σαν παλαβό απ’ την ελάχιστη πλέον αφορμή. Ξανάπιασα και το “Αυτοκτονώντας Ασύστολα” του Κορτώ γιατί το είχα λατρέψει και μου μπαίνουν διάφορα στο μυαλό. Μα αν οι φίλοι σου ώρες ώρες είναι ζώα δε φταις εσύ! (Ένα ευχάριστο μουσικό διάλειμμα για χρόνια πολλά στον Τάσο και συνεχίζουμε…)

Πόσο λίγο με ξέρεις αθώο κορίτσι…

Η μαλακία με τους ανθρώπους είναι όταν δεν ξέρουν να μιλάνε ή να εκφράζονται και καταπιέζονται. Καταπίεση στην καταπίεση, έρχεσαι κάποτε και σκάνεις και όποιον πάρει ο Χάρος. Τώρα αυτό είναι γενικό, όχι μόνο για μένα. Το χειρότερό μου είναι να μην παραδέχεται κάποιος τα λάθη του, να νομίζεις πως έχει πάντα δίκιο και να είναι τρεις λαλούν και δυο χορεύουν (και δη νωχελικά στο όλο κόνσεπτ του σταρχιδισμού). Πού κι όλας να μη μπορείς να ξεσπάσεις πάνω τους γιατί τους αγαπάς και μετά σε πιάνει το παράπονο πως είσαι υστερικιά και υπερβάλλεις, αλλά φοβάσαι μήπως στην τελική είσαι ο μαλάκας της υπόθεσης που πάντα υποχωρεί. Αλλά έτσι είμαι εγώ, καλόβολος και αγαπησιάρης, γίνομαι χαλί για τους φίλους, μα με το που βλέπω να με αγνοούν σκυλιάζω.

Αυτό είναι. Η αδιαφορία! Γιατί στην άλλη δε κρατούσα μούτρα που μιλούσε με κάτι άσχετους και μένα μ’ έγραφε πριν δώσουμε μάθημα και της κάνω “πάνε μόνη σου κυλικείο (μωρή)”; Emo mode on! Και κανείς δε μ’ αγαπάει, κανείς δε νοιάζεται, κανείς, κανείς, τίποτα. Το ξέρω! *δάκρυ κορόμηλο και χέρι στο μέτωπο σε στάση ωιμέ τον χάνουμε τον Παναή* Την ξέρω εγώ τη μοίρα μου, μόνος θα μείνω, ώρα να μαζεύω μπογαλάκια να την κάνω γι’ άλλες πολιτείες ή τουλάχιστον αν πάρω Λεξοτανίλ θα με πιάσουν;

Thought #74: dummy

12 Nov

Σύμφωνα με μια ταινία που είδα:

In the 6th Century B.C. it was believed that the spirits of the dead would speak through the stomach region of the living.

From the Latin VENTER for “belly” and LOQUI “to speak”.
Hence the word VENTRILOQUIST.


Δεν το έψαξα αν ισχύει. Αλλά μου άρεσε. Και ίσως έχει κάποια βάση. Η δική μου φωνή βγαίνει από την κοιλιά. Ή το στομάχι. Πάντα τα μπέρδευα αυτά τα δύο. Ξεκινάει από κει και προσπαθεί να ανέβει στο λαιμό μου, να κάνει τις φωνητικές χορδές να πάλλονται. Μάταια. Το μαχαίρι που κατάπια τώρα δείχνει πιο απειλητικό από ποτέ. Ο πόνος δεν είναι γλυκός. Μουδιάζει, τσιμπάει, χωρίζει, παίζει με τα σωθικά. Σώθηκα. Νοιώθω σαν έγγυος, αλλά το μπαλόνι ή το μαξιλάρι, να είναι ένα κεφάλι που φοράει μια σακούλα. Για όσο αντέξει. Μόλις πεθάνει, θα ξυπνήσει και πάλι. Ως φωνή, αρχίζοντας βροντερή. Πρόβες. Δύναμη. Βαθειές αναπνοές. Η σακούλα να κολλάει στο ανοιχτό στόμα και τη μύτη. Οι κραυγές δεν είναι βουβές. Υπάρχουν. Μα στην απόλυτη διαστρέβλωση χάνονται. Άηχη ομιλία. Προσπάθεια και υπερπροσπάθεια για κάτι μάταιο. Η επιβολή είναι χαμένη έννοια όταν το αποτέλεσμα είναι η παράδοση.

Κάτι τώρα φιμώνει εμένα, βάζω τα χέρια στο στόμα, θέλω να σκίσω το πανί, τη σακούλα. Το μόνο που βγαίνει ένας ρόγχος. Σα να το καταλάβαινα, όταν μου έσφιγγε το λαιμό. Και δεν είναι χέρια που με πνίγουν αλλά γράμματα και μη-γραφή. Κάτι σχεδόν νεκρό ζει μέσα μου. Θέλω εγώ να το νεκρώσω, να το εξαφανίσω τώρα. Τελείως. Βάζω τα δικά μου χέρια στο λαιμό και με πνίγω. Μέχρι να αρχίσει ο κορεσμός. Αυτή δε θα είναι παράσταση. Ο εγγαστρίμυθος και η κούκλα γίνονται ένα. Προσπαθούσα να ουρλιάξω, να τσιρίξω, να ακουστώ. Μάταια. Το μόνο που άκουσα ήταν μια μιζέρια, μία λάθος φωνή και η μεταστροφή του θυμού σε πνιχτά δάκρυα.

Thought #73: word vomit of voidness

4 Nov

Αν με ένα μαγικό τρόπο ένα κενό μπορεί να μεταφέρεται μέσα μου, αυτό κινείται συνεχώς. Από τη στάσιμα προβληματική του θέση στα αριστερά, του δίνεται ένα γελοίο όνομα και παίρνει το δρόμο του, με ένα ελαφρύ φύσημα, κάτω από την προσπίπτουσα οδό στην κόκκινη λεωφόρο. Η πορεία του ανακόπτεται από ένα τείχος ανεκπλήρωτης προσμονής που δεν πέφτει για κανέναν και το στέλνει πίσω. Εκεί, περιβάλλεται από οξύ, το οποίο δε δρα διαβρωτικά, μα το ισχυροποιεί. Η έλλειψη που δημιουργείται με τη στάση του εκεί ξεπερνάει κάθε όριο, μια ακόρεστη λύσσα για περισσότερο. Ώσπου να βρεθεί στην κορυφή, οι χημικές αντιδράσεις που υποκινεί θέτουν σε κίνηση όλον τον οργανισμό. Στο ψηλότερο σημείο τυφλώνει, μεθυσμένο από τις αναμνήσεις που συγκράτησε απ’ το ταξίδι του, προσπαθεί να σκεφτεί, αδυνατεί, αναμασά την τροφή που πλουσιοπάροχα έλαβε από μικρές κινήσεις που το γλύκαναν και βγαίνει έξω δραματικά, ξαφνικά. Σαν εμετός λέξεων. Ασυγκράτητο, ακατάληπτο, τρομακτικό.

Thought #67: MPD

22 Aug
Keep you in the dark you know they all pretend
Keep you in the dark and so it all began
Send in your skeletons
Sing as their bones go marching in again
They need you buried deep
The secrets that you keep are ever ready
Are you ready
I’m finished making sense
Done pleading ignorance… that whole defense




Κάθομαι και δεν ξέρω τι να κάνω. Το μυαλό μου στο κενό. Βρίσκω το κάθε τι ανάρμοστο, τους στίχους των Foo Fighters χλευαστικούς, ειρωνικούς, αλλά το τραγούδι μ’ αρέσει. Βλέπω ό,τι αηδία πέσει στην αντίληψη μου, όσο κι αν αυτή έχει αλλοιωθεί. Μήπως όμως ισχυροποιήθηκε, τώρα που φοβάμαι; Δεν κοιμήθηκα το πρώτο βράδυ. Το ζούσα. Καθώς με καταπλάκωνε το βάρος, ίσως και της ίδιας μου της συνείδησης, δεν είχα συνειδητοποιήσει πως ήταν απλά εφιάλτης. Στην αρχή έχασα τη φωνή μου. Για καλό θα πουν πολλοί. Έδινα τροφή στην όραση, μάθαινα, έβλεπα και μάθαινα πως πρέπει να συμπεριφερθώ. Μετά έκανα να μιλήσω, αλλά δε θα ήταν σωστό. Όταν τελικά το παράκανα, τρόμαξα και πάλι. Από τις φωνές. Διέλυσαν την ψευδαίσθηση που δημιούργησα με τις δικές μου φωνητικές χορδές, με επανέφεραν στην πραγματικότητα. Όπως μετά τον εφιάλτη. Όμως τώρα πια τον ζούσα. Ξύπνησα μέσα σ’ αυτόν; Ο άλλος μου εαυτός προσπάθησε να βγει στην επιφάνεια. Δεν τον ενδιαφέρει κανένας και τίποτα. Δε νοιάζεται αν πρέπει ή όχι να δράσει, να εκφραστεί. Την τρίτη μέρα, το πράσινο τέρας της ζήλειας ήρθε να του κάνει παρέα και να τον θρέψει. Ο πρώτος, θα ήθελε να ζούσε στο μυαλό και τις συνειδήσεις πολλών. Ο άλλος, δεν ενδιαφέρεται για κανέναν. Θέλει να ζει για να διαλύει. Φτύνει δηλητήριο και ζει από τη δυστυχία. Των άλλων ή του άλλου μου εαυτού; Δεν το έχω καταλάβει. Ίσως να θέλει και τη δική μου αποκλειστικότητα. Ζω σε έναν παράλληλο κόσμο που έχει πλάσει το άλλο μου μισό. Η ανασφάλεια και η άγνοια σιγά σιγά με κατατρώνε. Δεν είμαι σίγουρος για τίποτα. Τζάμπα διαβάζεις. Ζω στην παράνοια. Ποιο εγώ μου τα γράφει; Ποιο “εγώ” είμαι πραγματικά εγώ; Εσύ με ξέρεις;

What if I say I’m not like the others. What if I say I’m not just another one. Who’s the pretender?

Ίσως να έπρεπε να το ονομάσω The MPD diaries. Θα ακολουθήσουν κι άλλα… Δεν την έχω γλιτώσει την οικογενειακή παράδοση…

Πυρ, καφές και διάβασμα

28 Jun

Αυτή τη στιγμή που γράφω βρίσκομαι σε υπερένταση. Αλλά εγώ δεν είμαι όπως ο νορμάλ κόσμος που παθαίνει υπερένταση. Μ’ έχει πιάσει κρίση. Και άμα με πιάσει δε μπορεί ένας ολόκληρος στρατός να με κρατήσει. (Γεια σου Μακρόπουλε με τα ωραία σου!). Πανικός μεγατόνων. Είμαι ανάμεσα στο να ξεσπάσω στα κλάματα, να δείρω το μαξιλάρι μου να γίνω “άντρας” (αποδεδειγμένη μέθοδος που παρουσίασε ο gsus), να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα, να πέσω απ’ το μπαλκόνι ή να πάρω lexotanil.

Το μπλακάουτ ήταν ικανό να με κάνει να πέσω για άλλη μια φορά σε λήθαργο, να γλαρώνω πάνω από τις σημειώσεις μου και να τον παίρνω (λίγο) με κάτι περίεργους ήχους που θύμιζαν ροχαλητά καθώς ξυπνούσα και συνειδητοποιούσα τι έκανα. Μετά, λες και δεν είχα τι να κάνω, αποφάσισα να δεχτώ την πρόταση ενός φίλου μου και να βγω για καφέ. Να ‘ναι καλά οι γεννήτριες. Καφέ δεν ήπιαμε, αλλά καταλήξαμε να αγοράζουμε μια προίκα απ’ τα ΙΚΕΑ και να φάμε αυθεντίκ σουηδικά κεφτεδάκια (εγώ μπήκα ανάποδα στην ουρά για να παραγγείλω ως ανάποδος που είμαι – πήρα και ένα γλειφιτζούρι ως τραγικός που είμαι επίσης). Καφέ βεβαιώς και πήρα, εμμέσου άκαρπων – αρχικά – ερευνών για ανεμιστήρα προς γιαγιαδιακή χρήση. 2 IcePresso τα οποία ήπια μονοκοπανιά.

Έτσι κατήντησα. Θα αρχίσω και το κάπνισμα.

Από την ώρα που γύρισα βρίσκομαι μεταξύ κατάστασης ζόμπι και πήρε-φωτιά-ο-κώλος-μου κι ας ήρθε το ρεύμα. Έχω ταράξει τα σοκολατοειδή του σπιτιού, χλαπάκιασα και 2 μπανάνες, ήπια κι όλη τη κανάτα νερό. Γιατί σου λέει η ζάχαρη και το νερό σε κρατάνε ξύπνιο με τη ζέστη (θα σκάσει η φούσκα μου με τόσο νερό!).

Αυτή τη στιγμή που γράφω λοιπόν, δεν είμαι καλά. Και πότε είμαι;;; Αν υποψιαστώ ότι πάλι θα γύρει το κεφάλι μου προς τη μία πλευρά και τα μάτια μου θα κλείσουν, θα εφαρμόσω ό,τι μαζοχιστική δράση γνωρίζω επάνω μου. Δε μπορείτε να μου κάνετε πλύση εγκεφάλου με Δυναμική σαν τον τύπο στο Κουρδιστό Πορτοκάλι να πάω αύριο προετοιμασμένος;

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΙΔΙΟΜΟΡΦΕΣ!!!

Θα κολλήσω σελοτέιπ στα βλέφαρά μου μην κλείσουν! Θα αυτομαστιγωθώ! Θα μου βράσω και κανά αυγό ποσέ (γιατί είμαι και σικάτος τύπος) να το βάλω στις μασχάλες (κινέζικο βασανιστήριο παρόλο που ως ιαπωνόφρων -σικ- είμαι κατά των κινέζων). Κόσμε σε ικετεύω! Είσαι ελεύθερος να ‘ρθεις να με κάνεις μπλε μαρέν στο ξύλο αν αισθανθείς τηλεπαθητικά πως νύσταξα και δε διαβάζω. Διάλεξε μέσο μεταφοράς και τρέχα να με βασανίσεις! Καράβι, τρένο, αεροπλάνο, αυτοκίνητο, μοτοσικλέτα, ποδήλατο, σκουπόξυλο, ό,τι σου βρίσκεται πρόχειρο! Και τα έξοδα δικά μου! Και καλή μου επιτυχία αύριο!

Κόψτε κάτι!

13 Apr

Μόλις γύρισα από ένα μαραθώνιο μέσα στο ίδιο μου το σπίτι βγάζοντας άναρθρες κραυγές και κρατώντας το λαιμό μου. Εκεί που κοιτιόμουν ωραία ωραία στον καθρέφτη, το είδα… Το διπλοσάγονο! Το καταραμένο στρώμα λίπους κάτω από το σαγόνι μου, το οποίο μοιάζει με σαλιάρα όπως μου βάζανε βρέφος. Είχα μία για κάθε μέρα της εβδομάδας! Το γιατί τσίριζα είναι άλλο θέμα!

Νομίζω πως έτσι πως τραβούσα πίσω το παραπανίσιο δέρμα (το είχα δει σε εκπομπή αυτό, τσιτώνει το χαλαρό δέρμα!) εξαφάνισα (κατάπια;) το μήλο του Αδάμ μου! Ίνσταντ αλλαγή φύλου σου λέει!!! Το τι νερό ήπια και τι γαργάρες έκανα προκειμένου να το επανεμφανίσω δε λέγεται! (Πιστεύω πως στην προηγούμενη ζωή μου ίσως και να ήμουν μάγος). Ακόμη νομίζω πως δεν επανήλθε πλήρως! Τι να κανωωώ;;;

Το σιχαμένο διπλοσάγονο έχει φυσικά δείξει τις απειλητικές του διαθέσεις από παλιότερα. Στο γυμνάσιο κι όλας, είχε την τρομακτικότερη έκφανσή του, το λεγόμενο πεντοσάγονο. Μία εκεί έξω κρατάει στα χέρια της αποδεικτικά στοιχεία και με απειλεί κάθε φορά πως θα τα βγάλει στη φόρα. Αυτό βέβαια προυποθέτει εγώ να έχω γίνει μεγάλος και τρανός (και τελείως φαλακρός), πράγματα τα οποία δε θα συμβούν γιατί παλιμπαιδίζω, είμαι αδύναμος σα την ιτιά και θα βάλω εμφυτεύματα! Έτσι για να σκάσει κι ο άλλος που φαλακρό μ’ ανεβάζει και φαλακρό με κατεβάζει! Είμαι και πιο ψηλός απ’ αυτόν!


Τι θα κάνω με το υπερχειλίζον πάχος μου; Για να κατέβω στα 72 κιλά που θέλω και πάλι, πρέπει να χάσω 8 ολόκληρα κιλά! Να σας βάλω μερικά καλέ κύριε; Να τ’ αφήσω τόσα καλή κυρία; Και ναι λοιπόν, είμαι “σκλάβος” με εισαγωγικά πάντα, της ομορφιάς, όπως έλεγε κι η Βάνα (Μπάρμπα) στον Alpha το απόγευμα, αλλά δε με νοιάζει! Θέλω να ξαναγίνω χτικιό! Χριστέ μου! Νομίζω πως θα πεθάνω από παχυσαρκία πριν καν από την ξηρασία της αγαμίας! Για γυμναστήριο ούτε λόγος! Βαριέμαι! Θα πάρω μασαζοκαλσόν σλιμ και μια ζώνη σλιμγουέι στην καλυτέρα. Κάνουν δουλειά;

Θα αυτοπυρποληθώ! Πάει και τελείωσε! Με AVA εννοείται! Μπας και καεί το λίπος! Μη με θάψουνε και μοιάζω με βόδι! Όταν άλλοι διαφημίζουν ολάκερη ταινία μέσω ενός μπλογκ (εννοείται πως θα τη δω!), εγώ να μη διαφημίσω το νέο AVA με τσάι Ultra που εξαφανίζει τα λίπη στη στιγμή;

Color me weirdo…

22 Dec
Or call me a weirdo… But, I have never, EVER, done a more accurate test in my life. It’s like it’s shouting “It’s YOU!”. I’m kinda freaked out… Paskalip found the site through Stumble. Click on the image to go and take the test yourself. It’s worth it, I swear!


My results:

Your Existing Situation

Works well in cooperation with others. Needs a personal life of mutual understanding and freedom from discord.

Your Stress Sources

Resilience and tenacity have become weakened. Feels overtaxed, worn out, and getting nowhere, but continues to stand his ground. He feels this adverse situation as an actual tangible pressure which is intolerable to him and from which he wants to escape, but he feels unable to make the necessary decision.

Your Restrained Characteristics

Emotionally inhibited. Feels forced to compromise, making it difficult for him to form a stable emotional attachment. Able to achieve satisfaction through sexual activity.

Your Desired Objective

Wants interesting and exciting things to happen. Able to make himself well-liked by his obvious interest and by the very openness of his charm. Over-imaginative and given to fantasy or day-dreaming.

Your Actual Problem

The tensions induced by trying to cope with conditions which are really beyond his capabilities, or reserves of strength, have led to considerable anxiety and a sense of personal (but unadmitted) inadequacy. He attempts to escape into a substitute world in which things are more nearly as he desires them to be.

Your Actual Problem #2

Has a fear that he might be prevented from achieving the things he wants. This leads him to employ great personal charm in his dealings with others, hoping that this will make it easier for him to reach his objectives.

Woah! I really need to visit the shrink!