Thought #111: and morning, and afternoon…

11 Feb

Το πιο δύσκολο από τα δύσκολα είναι το να καταλάβεις. Οι άνθρωποι συνήθως δεν καταλαβαίνουν. Το τι σκέφτεσαι και το τι λες. Οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ό,τι θέλουν εκείνοι να καταλάβουν. Αυτό που λέμε “ζούνε στον δικό τους κόσμο”.

Αν δεν μπεις μέσα στο μυαλό του άλλου, αν δεν σκίσεις τη σάρκα του στα δύο να ξεδιπλώσεις τον εγκέφαλό του, να καταβροχθίσεις τις μνήμες του και να χωνέψεις όλα τα όσα σκέφτεται, ποτέ δεν θα καταλάβεις.

Άνοιξε το δικό μου κεφάλι και άνοιξε το στόμα μου, έβγαλε τη γλώσσα μου έξω και εκείνη του μαρτύρησε τα μυστικά μου. Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τη γλώσσα. Λέει τα όσα δεν λες να καταλάβεις.

“Θα υπάρξει κι άλλο βράδυ;” “Και πρωί, και μεσημέρι…”

Το βράδυ εκείνο έμαθε να με καταλαβαίνει και με κατάλαβε απόλυτα. Δεν είχε πλέον άνθρωπο μπροστά του, ούτε σάρκα, είχε ένα ξετυλιγμένο κουβάρι από μυαλά, ένα μάτσο κύτταρα που είχαν σκορπίσει στο καλογυαλισμένο πάτωμα.

Την επόμενη μέρα, εγώ στεκόμουν αιμόφυρτος, μια ανοιχτή πληγή χωρίς αισθήσεις και χωρίς καμία κατανόηση. Ίσως να φταίει που δεν είχα πια μυαλό στη θέση του. Τα ημισφαίρια χωρίστηκαν και πήραν το καθένα τον δικό του δρόμο.

Κι έτσι και έμεινα, κομμένος στα δύο, χωρίς ιδέα του τι γίνεται. Κι όμως, εκείνος με κατάλαβε και ήξερε ποιος είμαι, και γω δεν ήθελα να μάθω.

Μυαλό δεν έβαλα και δεν θα βάλω. Το μόνο που θέλησα ήταν να καταλάβω.

Όταν πεθαίνεις, το καταλαβαίνεις;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: