Thought #110: acknowledgement

14 Jan

Την είδα στις φωτογραφίες. Εκείνη. Εσένα. Εκείνη που ήταν ίδια εσύ. Εσένα που είσαι ίδια με εκείνη. Εκείνη για την οποία δε μου μίλησες ποτέ και γω δεν ρώτησα ποτέ τίποτα. Πάντα ήθελα να ξέρω. Να γνωρίζω τα πάντα. Πες το περιέργεια. Είμαι φρικτός.

Αλλά κατάλαβα. Κατάλαβα πολλά για σένα και σ’ αγάπησα ακόμη περισσότερο. Κατάλαβα εκείνες τις νύχτες που δεν σε καταλάβαινα, κατάλαβα γιατί σου άρεσε κι εσένα να αυτοτιμωρείσαι και γιατί εκείνη σε τιμώρησε, με τις πληγές στα σωθικά σου αόρατες με το γυμνό μάτι, ακόμη κι όταν έδειχνες αψεγάδιαστο το γυμνό κορμί σου.

Δεν είναι μόνο ο πόνος που μπορεί να νιώθεις ακόμη, μετά από τόσα χρόνια. Είναι που είσαι και συ σαν και μένα. Ακόμη κι αν η δική σου “υποκρισία” δεν είναι όπως η δική μου. Ξέρεις να κρύβεις τον πόνο, ξέρεις να φοράς σωστά το χαμόγελο. Τα πας περίφημα.

Σ’ αγαπώ γιατί είσαι και συ ένα λάθος. Ένα τέρας ηθοποιίας. Μια παράσταση που στήνεται μπροστά σ’ ένα τυφλό κοινό. Έλα να τους τρομάξουμε παρέα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: