Thought #109: end of the road

4 May

3ed4f1faac5a08f7594822241e6f2723

ξέρεις κάτι;
στο τέλος του δρόμου δεν έχει φανάρια-
σταματημό δεν έχει
απλά φεύγεις, χάνεσαι, ξεμακραίνεις

στο τέλος του δρόμου έχεις μόνο δύο επιλογές:

προχωράς, συνεχίζεις, πέφτεις
ή
γυρίζεις πίσω, επιστρέφεις

Μα τη ζωή σου όμως ποτέ δεν προχωράς και ίδιος ποτέ δεν επιστρέφεις

περπατούσαμε μαζί ως το τέλος του δρόμου κι εγώ δεν καταλάβαινα
εσύ δεν μου ‘δωσες ποτέ να καταλάβω
περπατούσαμε κι ήμασταν πλάι-πλάι, λίγα μόλις εκατοστά να μας χωρίζουν
κι ας μην ήσουν στο ύψος μου, κι ας σ’ έβλεπα από ψηλά – στα μάτια μου
ήσουν ψηλότερος

ο δρασκελισμός μου γινόταν ολοένα και μικρότερος
τα πόδια μου δεν παραμέριζαν καθόλου πια

θέλησα να σταματήσω εκεί, να πέσω, να με ρουφήξει η άσφαλτος
θέλησα να φυσήξει ένας άνεμος που θα με έφερνε και πάλι στα μισά του
δρόμου

στο τέλος του δρόμου ευχήθηκα ο δρόμος να μη σταματήσει ποτέ να
ξετυλίγεται μπροστά μας
μα είχες ήδη φτάσει στον προορισμό σου
κι εγώ απόφαση δεν είχα πάρει

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: