Ο χρόνος για τους εξωγήινους (ένας εσωτερικός μονόλογος)

3 Aug

Image
Σύμφωνα με τον Λένο, τον Χρηστίδη, ήθελα να δηλώσω εξ αρχής ότι μιλάω για τον Λένο, γιατί, μεταξύ μας, γνωρίζω και έναν άλλον Χρηστίδη, μπορεί να τον γνωρίζετε και εσείς, αυτόν που ξέρω και εγώ ή κάποιον άλλον, είναι καλό να δίνουμε και το όνομα μαζί με το επώνυμο, είναι καλό γιατί έτσι ξεχωρίζουμε οι άνθρωποι, από το όνομα. Αν και πάλι, θα μου πεις, αν τον έλεγαν Κώστα; Τόσοι Κώστηδες υπάρχουν, πώς θα ξεχώριζε; Ε, είναι που πάει πακέτο και με το επώνυμο, μην κοιτάτε εμάς εδώ στην ευφάνταστη φαμέλια που δυο αδέλφια βγάλαν τα παιδιά τους -και τα δύο- με το ίδιο όνομα και πάμε και μεις πακέτο, αλλά μιλάμε σαν τα δίδυμα Θ.Μ. ο ένας, Θ.Μ. κι ο άλλος, Μ.Μ. η μία, Μ.Μ κι η άλλη. Έλεγε λοιπόν ο Λένος, ανέφερε δηλαδή στο βιβλίο του, πως εμείς οι Έλληνες είμαστε όλο εσωτερικούς μονολόγους. Έξω γίνονται πράγματα κι εμείς το χαβά και τον εσωτερικό μας μονόλογο. Η αλήθεια είναι, πως ισχύει. Δηλαδή κι ο φίλος μου ο Τσι απ’ το Χονγκ Κονγκ πολύ πιθανά να μιλάει με τον εαυτό του στα καντονέζικα, τα οποία έχουν 9 τονικότητες, σαν νότες φανταστείτε, αν πεις “μα” με μία από τις 9 μπορεί να τον βρίζεις τον άλλον, δηλαδή αν πεις “μα” στον τόνο του φα δίεση ασούμε μπορεί να σημαίνει “σουγκαμότομαγκαζάκι”. Και δεν θα ‘θελε κανείς μας να το κάνει αυτό, γιατί θα τον πουν ρατσιστή, που βρίζουμε τους ξένους. Και δεν είναι καιρός για ρατσιστικά σχόλια, είδατε τι έγινε. Στο τουήτερ. Κι ούτε καιρός για τουήτερ είναι.

Ευτυχώς να λέω που μιλάω μόνος μου, τα λέω όλα από μέσα μου, τα βγάζω κι όλα από μέσα μου, αλλά εδώ. Πιο έξω μου δεν γίνεται, γιατί θα με παρεξηγήσουν, αν δεν με περάσουν για τρελό, το πιο πιθανό να μην μπορέσουν να με παρακολουθήσουν, κι ούτε αυτό το θέλω. Σκέφτομαι μήπως τελικά υπάρχουν εξωγήινοι και είμαι ένας απ’ αυτούς, πάντοτε ήθελα να ξεχωρίζω αλλά βαθιά μέσα μου πιστεύω κι αυτό που είχε γράψει κι ο Palahniuk (πλέον θα φαντάζω πολύ μορφωμένος και πολυδιαβασμένος, μα φευ κι εδώ είναι το ζουμί, θα φτάσω στη συνέχεια στο ζουμί) “Τίποτα από εμένα δεν είναι αυθεντικό. Είμαι η συνδυασμένη προσπάθεια όλων όσων έχω γνωρίσει.” κάπως έτσι. Γιατί στο Γυμνάσιο είχα αλλάξει τον τρόπο γραφής μου και υιοθέτησα της Χ., που μου άρεσε περισσότερο. Και την ίδια περίοδο άρχισα να λέω την ατάκα “χεεει, καραγκιόζη”, σε φωνή Τζ.. Κι όταν τέλειωσα το σχολείο, και πήγα τις πρώτες μου διακοπές σαν “ενήλικας”, έκλεψα το ανέκδοτο με τις πουτάνες από τη Λ. και το είπα έκτοτε σε εκατοντάδες ανθρώπων, ίσως κι εσείς να το έχετε ακούσει. Είμαι κλέφτης κατά βάση.

Το μόνο που δεν μπορώ να ξε-κλέψω, είναι χρόνος. Αλλά τι έλεγα; Ίσως είμαι εξωγήινος, αυτό θέλω να το τελειώσω, γιατί βλέπετε δεν τελειώνω σχεδόν ποτέ ό,τι αρχίζω. Ίσως είμαι από άλλο γαλαξία, γι’ αυτό δε με καταλαβαίνουν. Με κοιτάνε σα χαζό, με στόματα που χάσκουν και μάτια γουρλωμένα, αλλά όχι “πω, τι είπες τώρα”, περισσότερο “Χριστέ μου ο τύπος πρέπει να έχει κάποιου είδους καθυστέρηση, πού τον βρήκαμε; Δεν βγάζει κανένα νόημα!”. Συνήθως με βάζουν να τα λέω αργά ή να μην τα λέω καθόλου ή “πες τα απλά, λίγα λόγια, το ψαχνό και γρήγορα”. Στη δουλειά συνήθως συμβαίνει αυτό. Μα πίστευα πως είναι καλό να είσαι τρελός σ΄αυτή τη δουλειά. Δεν θέλω να υπονοήσετε πως είμαι πανέξυπνος, το σίγουρο είναι πως είμαι χαζός και τελικά δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Η Β. βέβαια έχει πει πως “αφού δεν θέλεις να τους πληγώσεις λέγοντάς τους πως δεν κατάλαβαν”. Κάπου τελοσπάντων στην πορεία το χάνουμε. Εκατέρωθεν.

Ο χρόνος είναι αμείλικτος λοιπόν, είχα γράψει και παλιότερα πως στα 30 μου θα ήθελα να είμαι σούπερ επιτυχημένος, φτασμένος, με δικό μου σπίτι κτλ κτλ. Τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει. Μακάρι να πραγματοποιηθούν ως τα 40 όμως. Μακάρι. Από το παρεάκι της σχολής, εγώ-Β-Κ, μόνο η Β. δουλεύει πια σα μηχανικός και πρέπει να κάνει πολύ καλή δουλειά, γιατί όλο δουλεύει. Εγώ, αφήστε με εμένα… Η Κ., επέλεξε τον δρόμο του διδακτορικού. Όλοι πια στη σχολή μου θα γίνουν διδάκτορες κι ένα σπίτι δεν θα χτίσουν. Όπως κι εγώ. Μακάρι δηλαδή.

Ξέφυγα.

Χθες βράδυ, έσβησε το λάπτοπ μου. Τσαφ, μαύρισε η οθόνη, έπαιζα Sim City Social, αν παίζετε κι εσείς να γίνουμε φίλοι, εγώ δεν έχω ιδέα τι γίνεται, δεν θέλω να μάθω, θα σπαταλήσω κι άλλη, πολύτιμη ώρα. Κι ας είναι μονάχα λεπτά. Κλικάρω πέρα δώθε κλικ, κλικ και ξεπετάγονται από καλοσχηματισμένα κτίρια λεφτούδια και κουτούδια, αστεράκια και κεραυνοί. Κτίρια που δεν θα φτιάξω ποτέ. Μάλλον. Αλλά είναι, κάποια, πολύ όμορφα. Και μιας και έσβησε λοιπόν το λάπτοπ, λέω: Καιρός να διαβάσω!

Το διάβασμα είναι μία τόσο ωραία ασχολία. Διαβάζω. Λατρεύω τις λέξεις, τη σειρά τους, τις θέσεις των γραμμάτων, τις γλώσσες όλες. Αλλά δεν διαβάζω πια όσο θα ήθελα. Ένα βιβλίο τη βδομάδα τουλάχιστον. Εφικτό. Εφικτότατο. Αλλά μας έχει φάει το ίντερνετ. Και οι σειρές κι ο κινηματογράφος και τα σόσιαλ μύδια. Γιατί;

Για μένα καλοκαίρι είναι ηρεμία. Χαλάρωση, καμία έγνοια. Αυτές τις μέρες έχω άδεια. Κι είναι ευκαιρία να ξαναδιαβάσω. Αμ δε. Το ίντερνετ, οι ταινίες, οι σειρές, ο αιώνιος εσωτερικός και εξωτερικός συναγωνισμός να δούμε πρώτοι απ’ όλους κάτι και να κοκκορευτούμε γι’ αυτό. Χαλάρωσε. Μα… (το μα σε λα ελάσσονα, σα να λέει “στεναχωριέμαι”).

Βγήκα στο μπαλκόνι και άνοιξα το βιβλίο μου. Το πραγματικό βιβλίο, με τις σελίδες, το χάρτινο, το απτό. Πόσο μου είχε λείψει. Το αεράκι με έκανε να αισθάνομαι πως είμαι σε κάποια παραλία. Άκουγα τους ήχους από τη γειτονιά, τον παραμικρό ήχο. Το καλοκαίρι είναι όλα τόσο ήρεμα. Κι ας γάβγιζαν τα σκυλιά της γειτονιάς, κι ας έπαιζε από κάπου απέναντι κάποιος ηλεκτρική κιθάρα. Όλα ήταν μουσική. Βέβαια, ο κάποιος, μεταξύ μας, δεν έκανε και την καλύτερη δουλειά. Έχω μουσικό αυτί εγώ. Ή και όχι. Ίσως οι εξωγήινοι έχουν άλλη ακουστική. Κι αισθητική. Και γλώσσα επικοινωνίας. Κι άκουγα τον κάποιο να παίζει και κάποιες νότες θα τις ήθελα πιο… ρευστές. Όχι τόσο κοφτές. Όχι γκρουκ. Γκρακ. Γκρουκ. Ρευστές, μελωδικές, να ρέουν από τις χορδές. Στα riffs όμως, έτσι δεν τα λένε;, πρέπει να το παραδεχτώ, ήταν καλός. Αν είχα χρόνο, αν έφτιαχνα τον δικό μου χρόνο, αν απελευθερωνόμουν από τις IP και τα δεσμά των ασύρματων κυμάτων, θα έπαιζα κι εγώ μουσική.

[…] Υποσημείωσηυπόnotetoself: Πρέπει να γράψω και για σένα κάποτε. Περνάνε τα χρόνια. Σ’ αγαπώ. Μαμά. Μα. (απλό, καθάριο λα. Η νότα λα πιστεύω είναι από τις πιο λυπητερές. Λα, λοιπόν, σα να σημαίνει “δάκρυ”, για όσα το ξερό μου το κεφάλι δεν τολμά ποτέ να σου πει. Κι ο εγωισμός).

Δεν ξέρω γιατί τα έγραψα όλα αυτά, αλλά χάρηκα που το έκανα. Διάβαζα και μου έρχονταν τόσες σκέψεις στο μυαλό. Και λένε καλό είναι ό,τι σκεφτόμαστε να το γράφουμε, μην το ξεχνάμε. Κι εγώ αυτό έκανα εδώ. Παλιά έκανα τόσα πράγματα. Ζωγράφιζα κι όλας. Ο χρόνος είναι αμείλικτος.

Υ.Γ. Δυστυχώς έπρεπε να ανοίξω το λάπτοπ για να τα γράψω. Δεν κάηκε. ΕΥΤΥΧΩΣ. Ας με συγχωρέσει ο Λένος. Υπόσχομαι να τον δω το βράδυ. Το βράδυ είναι για τις λέξεις.

Advertisements

One Response to “Ο χρόνος για τους εξωγήινους (ένας εσωτερικός μονόλογος)”

  1. KarnaValia October 31, 2012 at 12:56 am #

    Νομίζω ότι ο μόνος τρόπος να “ξεκλέψεις”χρόνο είναι να μοιραστείς τον ήδη υπάρχοντα με άλλους ανθρώπους. Θα αυξάνεται η διάρκεια ζωής του χρόνου αυτού-ίσως και να πολλαπλασιάζεται. Νέο χρόνο δε θα δημιουργούσα ακόμα και να μπορούσα. Είναι όμορφο να τον “ξεκλέβεις” και όχι να τον κλέβεις, να τον διεκδικείς και όχι να σου προσφέρεται, να τον ενσωματώνεις και όχι να τον προσθέτεις, να τον μελετάς και όχι να τον διαβάζεις! 😉
    (Η λέξη “ξεκλέβω” υπάρχει σε άλλη γλώσσα;)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: